به سرآستین پاره کارگری که دیوارت را می‌چیند و به تو می‌گوید،ارباب.

نخند !

به پسرکی که آدامس می‌فروشد و تو هرگز نمی‌خری .

نخند !

به پیرمردی که در پیاده رو به زحمت راه می‌رود و شاید چندثانیه کوتاه معطلت کند .

نخند !

به دبیری که دست و عینکش گچی است و یقه پیراهنش جمع شده .

نخند !

...به دستان پدرت،

به جاروکردن مادرت،

به همسایه‌ای که هرصبح نان سنگک می‌گیرد،

به راننده چاق اتوبوس ،

به رفتگری که درگرمای تیرماه کلاه پشمی به سردارد،

به راننده آژانسی که چرت می‌زند،

به پلیسی که سرچهارراه باکلاه صورتش را باد می‌زند،

به مجری نیمه شب رادیو،

به مردی که روی چهارپایه می‌رود تا شماره کنتور برقتان را بنویسد،

به جوانی که قالی پنج متری روی کولش انداخته ودرکوچه ها جار می‌زند،

به بازاریابی که نمونه اجناسش را روی میزت می‌ریزد،

به پارگی ریزجوراب کسی در مجلسی،

به پشت و رو بودن چادر پیرزنی درخیابان

به پسری که ته صف نانوایی ایستاده،

به مردی که درخیابانی شلوغ ماشینش پنچر شده،

به مسافری که سوارتاکسی می‌شود و بلند سلام می گوید،

به فروشنده‌ای که به جای پول خرد به تو آدامس می‌دهد،

به زنی که با کیفی بردوش به دستی نان دارد و به دستی چندکیسه میوه و سبزی،

به هول شدن همکلاسی‌ات پای تخته،

به مردی که دربانک ازتو می‌خواهد برایش برگه‌ای پر کنی،

به اشتباه لفظی بازیگر نمایشی ....نخند،

نخند که دنیا ارزشش را نداردکه تو به خردترین رفتارهای نا بجای آدم‌ها بخندی!!

که هرگز نمی‌دانی چه دنیای بزرگ و پردردسری دارند !!!

آدم‌هایی که هرکدام برای خود و خانواده‌ای همه چیز و همه کسند !

بارمی برند، 

بی‌خوابی می‌کشند، 

کهنه می‌پوشند،

سرما و گرما می‌کشند،

...خیلی ساده

معلم عزیزم

هنوز شما را دوست دارم. مثل "تمام شدن" مشق شبم

پاک و کودکانه

هر کجا هستید روزتان مبارک

+ و خودم هم قرار است معلم شوم...

خنده ات شبیه یک معجزه بود امروز!

از آن اتفاقات بزرگ که دیدنشان برایم شده عادت...

در عوض آن هدیه ی کوچک کوچک ناقابل!

تو را نمی دانم اما

در دل من امروز به خاطر شادی تو،غوغایی به پا بود!

موهبت حضورت را شکر

روزت مبارک مادر،دوست دارم بیشتر از تمام دنیا...

فکر میکردم شخصیت واقعیش را شناخته ام... ولی نه مثله اینکه خیلی بیشتر از این ها بود و من چیز دیگری درباره اش فکر میکردم فکر میکردم فقط کارش رنگ روغن هست و بس    یک دفتری داشت که  خودش ساخته بود و پای هر برگه اسم خودش را تایپ کرده بود.و کادر بندی و یه بیت شعر از حافظ هم در بالای آن    بیخیال این حرف ها    قسمت جالبش برایم وقتی بود که دیدم تمامی نقاشی های داخل دفتر با خودکار است و اینکه تمامی نقاشی ها با فکر و احساسات کامل کشیده بود  اصلا معلوم بود

به هر حال خوب بود

طعم هوا از اندیشه باران ،شیرین

وزمین در امان ابرهای کبود

صبح بهاریش را خمیازه میکشد

تکه ای حصیر در حصار نخل

 پیاله ای قهوه 

 قطعه ای حلوای خانگی

و ضیافتی محلی

ــ بازم بریزم؟

پیاله را میتکاند "یعنی نه!"

تازگیها زبان پیاله را خوب یاد گرفته ام

وزمان دم کشیدن قهوه هایی که مادر در حرارت اجاق

ترق ترق

دانه های سبزش را

در سینه ی قابلمه ی معدنی

آتش میزند ...

ــ دانه ها نباید سیاه شوند ،چون تلخ و سوخته میشود

دانه ها یکسان باید روی حرارت بچرخند

دانه ها باید ...

ــ چشم مادر جان ،یادم میماند .گرممه ...بروم حیاط؟ 

ــ نه !هاون را بردار و هل ها را بکوب

بوی معطر هل

عطر قهوه های سینه سوخته و

توصیه های یک مادر برای پسرکی کم حوصله

که حواسش پی حلواست

.

.

.

اکنون سالها میگذرد

زانوهای مادر زودتر از چهره اش پیر شده اند

و ما خیلی وقت است

قهوه ای با طعم زحمتهای مادر نخورده ایم...

ظرف دیروز پر از بودن توست

شاید این خنده که دریغ کردی

آخرین فرصت همراهی ماست.

                                           تا شقایق هست زندگی  باید کرد...