بسم الله الرحمن الرحیم

یک هفته پیش بود که سازدهنی زیاد کار میکردم  ، انقدر تمرین کردم که سر تمرین آهنگ پاپیون گوشه ی لبم زخم شد و از اونموقع نمیتونم درست و حسابی ساز بزنم الکی نبود که اول کتاب، استاد پاک نژآد  تاکید کردن که میتونین ویتامین آ + د به لب هاتون برای کاهش اصطکاک بزنین ولی کوو گوش شنوااا... اون اول ها که تازه رفتم دم در پاساژ بهار و میخواستم برم سازدهنی بخرم تو دو راهی مونده  بودم  با خودم میگفتم چرا به این ساز میگن ساز دل، رفتم داخل بعد از کلی پرس و جو  یه سازدهنی گرفتم  و با  خوشحالی از فروشگاه اومدم بیرون ،رسیدم خوابگاه بچه ها یه جوری بهم نگاه میکردم که انگاااار هفت هشت سالی هست دارم با این ساز زندگی میکنم خیلی از بچه ها بودن که جلوشون شرمنده شدم  بعد  اومدم خونه و طبق معمول دیدم که چیزی بلد نیستم انداختم توی کشو کنار کلی از وسایل هایی که هیچ وقت باهم جور در نمیان من همیشه نظم رو دوست دارم ولی در این یک مورد دوست داشتم شلخته به قول مادرم باشم...

این سازدهنی یا به اصطلاح همون هارمونیکا یعد پنج ماه خاک خوردن داخل کشو که اکثر وقت ها رو مخ من راه میرفت  که چرا بلد نیستم دقیقا بعد از امتحانات ترم اول دانشگاه بود که داخل ماشین  کنار پدرم نشستم و انقدر با سازدهنی ور رفتم  البته ور رفتن با سازدهنی با همراه کتاب و نت( که این خیلی فرق داره) به هرحال داخل ماشین آهنگ الهه ناز کامل شد و بعد از مدتی که برای اولین بار توی اتاق داشتم آهنگ الهه ناز رو میزدم سرم رو که بالا اوردم دو تا از داداشام زن داداشم  و مادرم که همیشه به سازدهنی به چشم اسباب بازی نگاه میکردن با تعجب به من نگاه میکردن.

روز پایان یافتن تصور اسباب بازی بودن سازدهی در ذهن من

یک روزی بود که من در خانه ی رفیقم علیرضا مشغول کشیدن تابلو بودم  برای استراحت کمی دست از نقاشی کشیدن ،کشیدم و داخل اتاق علیرضا که حتی جای قدم زدن نبود یه سازدهنی البته از نوع داغونش و یک کتاب به همراه یک سی دی  پیدا کردم ... و اون روز ، روز شکفتن یکی دیگر از استعداد های من بود .

دقیقاپارسال همین موقع هابود که به جمعیت اندگ این گروه پیوستم و فهمیدم که سازدهنی اسباب بازی نیست.

ایام امتحانات به پاس کردن پشت سر هم امتحانات میگذرد بدون اینکه  چیزی بعد امتحان یادمان بماند یا شاید از آن درس که اکثر اوقات به تمسخر میگیریمش چیزی یاد بگیرم ،شاید راهی را در زندگی برایمان باز کند به قول دوست خوبم مهدی که میگفت پنج دقیقه بعد از امتحان مغز فرمت میشود !و ما باز هم به خوابگاه بر میگردیم و روز از نو ،روزی از نو بدون اینکه چیزی از درس بفهمیم حفظ میکنیم تا روی برگه خالی اش کنیم . خود من بعد از دبیرستان دیگر دستم به درس نمیرود این امتحانات هم که کنار بچه ها هستم بخاطر اینکه بیشتر همرنگشان شوم میخوانم.

اسم امتحان که می آید بیشتر یا واژه ی تقلب که این هم برای من نوستالژی  جالبی دارد البته در دوره های مختلف که بیشتر در دانشگاه با اینکه چون من یک معلم خواهم بود در طول عمرم با آن مواجهم .

بچه های دانشگاه حرف جالبی در مورد تقلب با اسناد و مدارک معتبر میزدند و آن این بود که پیامبر اکردم (ص) فرمودند زکات علم 'گسترش'آن است  که تناقض عجیبی با واژه ی تقلب دارد.کمی فکر کردم،فکر کردم  جالب بود مغز های متفکر دانشگاه هه...چه میشه کرد!!!

فکر نکنم هیچ وقت آهنگ ساز خوبی باشم.  اکثر آهنگ هایی که میسازم  شبیه هم هستن حتی تا بحال روم نشده به کسی بگم من این آهنگ رو ساختم!!! کلا گیر میدم به یک قسمت ساز و کل مانورم همونجاست نمیدونم شاید خیلی تازه واردم،  ولی استادم میگفت باید از همین الان آهنگ سازی رو تمرین کنی  البته اگه بخوای در آینده برای خودت تو سنتور حرفی برای گفتن داشته باشی .

احساس میکنم هیچی بلد نیستم  هیچی ولی استاد میگه کارت خیلی خوبه(چه تناقضی :) ) خودم راضی نیستم البته این خاصییت انسانه که از کار خودش راضی نباشه  ،  آهنگ سازی ارتباط مستقیمی با احساس آدم داره شاید احساسم این طوره  آخه مرد حسابی یه شبه که نمیشه کارن همایونفر شد.

ولی باید یاد بگیرم !

باید که نه ،  حتما ... .  .   .   .   .     .

خیلی وقت ها که سوار تاکسی میشم پخش رادیو، دقیقا همون چیزی رو پخش میکنه که تو اون لحظه واقعا دوست دارم بشنوم .

رسوای زمانه منم... ،  آهنگ های شجریان و...  که بیشتر راننده  ها ترجیح میدن اونا رو گوش بدن.تا بحال خیلی برام این اتفاق افتاده نمیدونم چرا ،ولی همیشه این اتفاق هارو دوست داشتم.  بعضی ها با سن شصت و پنج سالگی چیزایی رو گوش میدن که اصلا به قیافشون نمیخوره بهشون نگاه میکنی و تو دلت میگی شما کجا این آهنگ کجا،یکبار که همین رو پرسیدم بهم گفت :باس بادل جوونا راه اومد جوون،هیچی دیگه از همین موقع به بعد بود که متوجه شدم نباید همیشه با دل خودت راه بیای

+یه بار همین چند وقت پیش بود که یه راننده داشت باهام دردو دل میکرد

از زبان راننده: از صبح تا شب سگدو میزنم یه لقمه نون حلال در بیارم بذارم تو سفره زنو بچم ،دمه عصر میخواستم برم خونه یه لحظه که تو پارک ممنوع برای کاری نگه داشتم مامور از خدا بی خبر اومد بدون اینکه بذاره حرف بزنم چهل تومن نوشت زد رو شیشه

 واین در حالی بود که قبلش به من گفته بود اگه بخوام شبا هم نرم خونه صبح تا شب مسافر سوار کنم آخرش چهل تومان درآمدمه،دلم براش سوخت و همین موقع بود که قدر شغل خودم رو دونستم

+ چند وقت قبل تر از همین داستان قبلی:

راننده: اگه الان زنم زنگ بزنه  بگه برامون مهمون اومده  واسه شام  یه چیزی بخر،نمیتونم به والله ندارم با چه رویی برم خونه

من : حاجی درست میشه غصه نخور دنیا همینه

راننده:  خداروشکر

سنتور_پارسال همین موقع ها بود که  چیزی از سنتور نمیدونستم  و الان یکسال از اون موقع میگذره و پیشرفت زیادی تو این زمینه داشتم حتی بیشتر از نقاشی،بعضی وقت ها حس میکنم استعداد اصلی من تو رشته ی نقاشی بیشتر بود نه موسیقی بعضی وقت ها هم برعکس،این روزها با اینکه خودم خنر جوی اداره ارشاد هستم ولی خودم هم هنر جو دارم  وقتی که  یک سال پیش تصمیم گرفتم که کل زندگیم بر پایه ی تدریس باشه دل رو زدم به دریا و ... از پذیرش هنر جو امتناع نکردم :( .

نقاشی_چند روز پیش  آقای حدادی استاد نقاشی بود عاشق برخوردش هستم  وقتی وارد اتاق شدم  نقاشی نیمه کاره ی خودم رو که از تابستان همان طور مانده بود را روی دیوار در گوشه ای از اتاق دیدم  استاد گفت بیشتر بچه ها در مورد تابلوی نیمه کاره میپرسند من هم  درمورد شما بعنوان هنرمند فوت شده ی  کلاس و پیشکسوت :( هیچی دیگه همینطور موندم ...تصمیم گرفتم برم و اون تابلو رو تموم کنم و هدیه  کنم به یکی از دوستان تاکید میکنم یکی از دوستان  ، یا این که کلا چند تابلو کشیدم ولی بیشتر از بیست سی نفر به من سفارش داده اند من هم که بیخیال، اصلا برایم مهم نبود نه قول دادم نه وعده ای البته متاسفانه .

فعلا حرفی ندارم.

یادم هست بچه که بودم ،خیلی وقت ها انتظار آمدن عید قربان را داشتم  حتی شب با فکر عید میخوابیدم  تا صبح شود و هیاهویی در خانه مان به پا شود کل فامیل جمع میشدند و یک گاو یا همان گوسفند را قربانی میکردند با فکر اینکه عید قربان هست اما هر کس سهم خود را برابر با مقدار پولی که داده بود بر میداشت کمتر جایی دیده میشد یا دیده میشود که کل قربانی را برای فقرا و نیازمندان خرج کنند . گذشت ولی امسال  بغیر از چند نفر آن هم با اس ام اس به من تبریک گفتن هرچند انتظاری نداشتم دارم کم کم باور میکنم که زمانه پادم را تغییر میدهد طوری سوق میدهد که خود آدم هم بعد از مدت ها که به شخصیت خود دقت بیشتری میکند و تازه میفهمد که چه بود و چه شد. زمانه ی لاکردار بعضی ها را برج زهر مار میکند و بعضی ها را... بگذریم .

تصمیم گرفتم چند هدف بلند مدت در زندگی ام داشته باشم وچند هدف کوتاه مدت که با اطمینانی که به خودم دارم مطمئنم به آن میرسم ،گاها انقدر به زندگی خودم فکر  میکنم که کم کم همان فکر من را در همان افکار غرق میکند و از واقعیت های زندگی خودم جا میمانم از محبت های مادرم  نگرانی های پدرم ،برای مادرم کم گذاشته ام  مطمئنم  بعضی اوقات  که بی اختیار سرش داد کشیدم چند ساعت بعد از آن فکر آ« کار احمقانه ای که کردم دیوانه ام میکند ،یا پدرم یک بار که سرم داد کشید بی اختیار جوابش را دادم  و دقیقا همان موقع از خودم بدم آمد که من چرا انقدر اخلاق مزخرفی دارم  مشکل من و اکثر آدم ها این است که فکر میکنیم خوشبختی را باید بسازیم یا باید منتظر باشیم تا برسد دریغ از اینکه خوشبختی همین الانیست که همچنان میگذرد و ما متوجه نمی شویم، خوشبختی را از دست  ندهیم قبلا ها فکر میکردم که با آمدن یک شخص جدید در زندگین خوشبخت میشوی ولی الان که فکر میکنم اگر الان خوشبخت باشی و شریک زندگیت هم همانی باشد که سال ها منتظرش بودی ان موقع هست که تازه خوشبخت تر میشوی :)

چند روزیست که در خلوت خودم به مرگ خودم فکر میکنم به این بعد از مرگ من چه کسانی برایم گریه میکنن چه کسانی میخندند  شاید این مرگ فردا باشد ،ده سال دیگر یا ...خدا میداند  .این سوال همیشه تو ذهنم هست که چرا خیلی ها بعد از مرگ مهم میشوند بعد از مرگ از خوبی هایش تعریف میکنند در حالی که وقتی همون شخص در قید حیات هست اصلا توجهی بهش ندارند. دوست دارم یک انسان همیشه  مورد توجه و عزیز واقع شود نه بعد از مرگ   بیخیال ،به چیزهای زیادی پیرامون مرگ فکر میکنم مثلا همینکه به فکرم خطور میکند که روزی به زیر خاک خواهم رفت تمام بدنم میلرزد  تمام دنیا و مادیات در برابرم هیچ میشود ولی...ولی چه فایده دارد در حالیکه همین فکرها،لرزیدن ها ،ترسیدن ها لحظه ایست .یک بار به مرگ فکر کن .

نمیدانم چرا بی جهت بدون علت خاصی در مورد  مرگ نوشتم شاید لازم بود

فردا سیزده بدر است، سیزده بدر، همیشه از این روز خاطره های خوب در ذهنم نقش بسته است که البته چند سال آخر را فقط به یاد دارم بیشتر سالها دغدغه ی این بود  که چهاردهم باید به مدرسه تشریف ببرند و فکر همین هم ذهنمان را به خود درگیری میکشاند بدترین خاطره چهار سال پیش بود که قبل عید با عده ای از بچه ها بدون اینکه به مدیر یا ناظم بگوییم دیگر مدرسه نرفتیم  البته بچه ها به ما  انگ میزدند که فرار کرده اید ،ولی نه اسمش فرار نبود البته فقط برای ما فرار نبود خب  آنها حق دارند اینطور فکر کنند منظورم همکلاسی های اول دبیرستانم است خب من هم اگر جای آنها بودم همین فکر را میکردم چون از کلاس بیست نفری سه نفر رفته بودیم نامردها به قولشون عمل نکردند و نیامدند ما که روز 22/12/87 ار مدرسه خارج شدیم  در ذهن تک تک سه نفرمان این بود که الان کلاس ما خالیست یعنی یه گفته ی بچه ها ،هنوز هم از دستشان گلگی دارم. ما به امید این مدرسه را ترک کردیم که به ظاهر خوشی بیشتری بگذرانیم که نشد. 

بعد آنکه سه نفری از کلاس سی نفری فرار کردیم  و وقتی به خانه رسیدیم پدر و مادر عزیز تر از جانمان سوال پیچمان کردند که چرا زود تر آمده اید ماهم با همه ی سادگیمان گفتم تعطیل شد آنها هم خودشان ختم روزگار و باور کردند ف چند روز گذشت که ناظممان آقای نظری  به خانه مان زنگ زد  که به تبع در آن لحظه باید پاسخ گوی تلفن می بودکه این زنگ  دقیقا بخاطر فرار ما سه تا از مدرسه بود بعد آن تلفن مادرم سرم داد زد که خودتان میدانید چه  پدر عزیزم هم گفت ناراحت نباش دنیا دو روز است بیخیال،مهم نیست اصلا فکر نکن این روز ها میگذرد  و واقعا هم گذشت،الان به شدت حسرت آن روزها را میخورم کاش نمیگذشت کاش عین آن موقع ها بدون هیچ حاشه ای بودیم لعنتی گذشت و فقط خاطره ها به همراه عکس هایش باقی ماند و البته دوستانی که الان فقط از تعداد معدودی با خبرم و آنها هم همچنین، بعد اینهمه اتفاقات کل عید 88 فکر این بودیم که با چه رویی  به مدرسه برویم که با تمام این فکر ها این روزها  چهاردهم رسید و البته با بی حوصلگی های سیزده بدر و خراب کردن تعطیلات با دو نفر دیگری که از مدرسه متواری شده بودیم وارد مدرسه شدیم که از همان ابتدای مدرسه چشم هر سه مان به در دفتر مدرسه بود که الان است که  آقای مدیر یا ناظم  خارج شوند  و به حای تبریک سال نو و عیدت مبارک نگاه چپ به ما بیاندازند و ما را خجالت دهند که خدارا شکر هفته ی اول خبری از این اتفاقات نبود و منوال روال پیش رفت  ولی هفته ی دوم سر کلاس فکر کنم عربی بود که  صدای در کلاس به صدا در آمد همان چیزی بود که هر سه مان فکر میکردیم  نامه احضار اولیا بود به تعداد سه عدد.

در حال وبگردی در بلاگفا بودم که متوجه شدم البته بعد سالها  که از هر ده وبلاگ شاید پنج شاید هم بیشتر ،عاشقانه است؛ مثله اینکه همه عاشقنن یا شاید هم تظاهر میکنند  بیشتر وبلاگ ها بک گراند مشکی دارند درست مثله خودم که در وبلاگ نویسی آماتور بودم   درسته آدم احساس آرامش میکرد ،ولی من خسته شدم از مشکی بودن چون بطور مستقیم تو روحیم تاثیر داشت و البته تاثیر بد طوری که باعث افسردگی و منزوی شدن آدم میشد ، نویسنده ی  بیشتر این وبلاگ های عاشقانه هم  دختره بخاطر روحیه ی لطیف  البته شاید ، و شایدم هم نه و با یک مخاطب خاص که هیچ وقت مغر نمیایند کیست به هر حال بگذریم ما زندگی خودمان را میکنیم و با تنهایی خودمان میسازیم به قول دکتر علی شریعتی :اگر تنها ترین تنها شوم باز هم خدا هست آره واقعا خدا هست هست ولی ما نمیبینیمش بعضی ها حرف از تنهایی میزنند خب حق دارند چون خدا را ندارند باز هم بگذریم.

دلیل اینکه دیگر زیاد نمینویسم مشغله هاییست که پاچه گیرمان شده و به هرحال سعی میکنم بنویسم چون خودم به نوشتن اعتقاد خاصی دارم هرچند که نویسنده نیستم ، امروز رفته بودم سپاه  خدمت سرهنگ محمودی اولین بار بود که با یک درجه دار هم صحبت میشدم  رفتارش خوب بود البته مقصود  تشکر بخاطر اردوی زیارتی که رفته بودیم ، بود که  خوش گذشت دومین سفرم به مشهد والبته بدون هیچ خاطره ای از سفری قبلی به دلیل کم بودن بیش از حد سن ، وقتی کنار ضریح امام رضا ع   کسانی را میدیدم که بخاطر شفای فرزندانشان یا خودشان آمده اند خودم را به قدری حقیر میدیدم که با خودم میگفتم که من اگه خدارو شکر نکنم  دیگه ... این سفر تاثیر داشت خیلی هم تاثیر داشت  بگذریم.

تعطیلات نوروزیمان هم دارد روال عادی خودش را طی میکند گاهگداری هم اتفاقاتی می افتد باور میکنید هیچ  مطلبی به ذهنم خطور نمیکند که آن را به قلم نگارش در آورم :)  فقط چند روزیست که میخواهم هم سنتور کار کنم هم نقاشی ،انگار تو این چند روز تعطیلی مغز ما هم کلا تعطیل شده است. راستی تازگی ها به ساز  دهنی هم علاقه مند شده ام که خدا عاقبتمان را بخیر کند با این استعدادهایمان که بعد از سال ها همگی باهم شروع به شکفتن میکنند . جدا همین برایم سوال هست برادرم همیشه میگویید چند ماه تعطیلی قبل شروع دانشکاه باعث این شکفتن است، بیخیال من خودم هم باور دارم.

       حس خوبی به آدم میده 

        حداقل برای من

 بی تو جهی به انسانهایی که شاید ارزش آنها صدها برابربرخی ها میباشد

   بخاطر اینکه سواد ندارد عقب افتاده است

 شاید اگر  باسواد بود         وضعیت بهتر بود

معرفت یه موقعی لباس رفاقت بود

الان منفعت جاشو گرفته...

کتاب بخوانید و بنویسید...!

امروز بشدت تو فکر آینده بودم  بنظر من زندگی شغل و پول نیست آرامش که تو زندگی باشه واسه خودش یه زندگی عالیه، فرض کردم لیسانس رو گرفتم ، فوق لیسانس هم گرفتم، دکتر هم شدم اگه برنامه ها طبق روال پیش برن اون موقع بیست و هشت سالم میشه خب تقریبا عمرم نصف شده آرامش اون موقع رو من میتونم همین الان داشته باشم ،همین الان که سنم کمه، همیشه دوست داشتم که امیدوارم محقق بشه این بود که از لحاظ مالی مشکلی نداشته باشم و  بیشتر لحظه های عمرم رو سفر کنم اول شهر های ایران بعد کشورهای جهان خوب میشه نه! یه معلم داشتیم سال سوم دبیرستان ،معلم تاریخمون بود میگفت بیشتر کشورهای تاریخی رو رفتم سنه کمی هم داشت حدود سی و پنج ، میگفت خانمم دیگه از این سفرها خسته شده دیگه نمیاد راست میگه این همه پول جمع کنی آخرش هم با خودت ببری زیر خاک وقتی که سفر کنی و بیشتر متوجه خلقت خدا بشی و خدارو بیشتر شکر کنی

زیاد فکر نکن رفیق همه چیز درست میشود

ولی... ولی همش یک درصد  شارژ باطری داشت.

هیچی دیگه داداشم تا الان افسردگی گرفته...

لیلای من _ یه اهنگ قدیمی

چون گفتم معلم دیفرانسیلمون  بخاطر اینکه تو پیش دانشگاهی هم معلم دیفرانسیل بودم و سال سوم معلم جبر ,هنوز هم به اون لحظه فکر میکنم بغضم میگیره ,واقعا معلم متینی بود هفته ای ده ساعت باهاش درس داشتیم شایدم بیشتر,به هر حال اشتباه کردیم

بخاطر همین گفتم خاطره ی بد

امروز تولدم بود

چندتا از رفیقام به علاوه ی بابای کامی بهم تبریک گفتن مرسی تولدم همزمان با روزیه که پدرم داره از کربلا میاد بعضی از رفیقام که اصلا یادشون رفته  یه روزی باهم دوست بودیم, بعضیاشون نه واقعا برام عین برادر بودن شاید اوناهم همین عقیده هارو  نسبت به من دارن شاید خوب شایدم بد

تولدم  مبارک

خداروشکر

دورنه جان _ انوش جهان شاهی _ بی کلام     تک نوازی تار

امروز هوا خیلی سرد بود خیلی ،الان ده روزی هست که از زمستون میگذره ولی هنوز برف نیومده اون روز خالم با شوخی بهم میگفت که خدا باهامون قهر کرده یعنی با شهر ما قهر کرده که همه جا باریده جز اینجا

 سنتور میزنم هر دفعه یه آهنگ جدید ،ریتم جدید ،هنوز دست هام عادت نکردن به مضراب ها قبل اینکه سنتور بگیرم فکر میکردم،فکر میکردم دو روزه میشه آستاد پرویز مشکاتیان یا اردوان کامکار هه 

نقاشی م فکر میکردم بعد کشیدن چند تا تابلو میشم استاد فرشچیان یا باب راس  که این روزا تو خلوت های خودم نقاشی هاش رو  از رو برنامه هایی که تو ده سال اخیر اجرا کرده رو دنبال میکنم چند تا تابلو کشیدم هر کدوم از قبلی قشنگتر یه بوم تازه هم گرفتم گذاشتم تو اتاق ف ولی اصلا حسش نیست  نقاشی بکشم ،آخه خیلی  حوصله میخواد منم که این چند روزه کل حوصلم رفته نمیدونم کجا :)

خطاطی رو که اصلا گذاشتم کنار حسش نبود  

ولی آدم وقتی سنور میزنه کل روحش تغذیه میشه  هیچ احساسی جاش رو نمیگیره

تا حالا شده _ علیرضا و حمید رضا

چندروز پیش شماره ی یکی از صمیمی ترین  رفیق های دوران ابتداییم رو پیدا  کردم بهش اس دادم  اونقدر باهام سرد رفتار کرد که از کرده ی خودم پشیمون شدم نمیدونم چرا خواستم بهش اس بدم و حرف بزنم  خاطرات اون دورانم کلا زنده شد 

تصمیم گرفتم... یه تصمیم جدی... خیلی جدی..اینکه شاد باشم شاید به نظرتون خنده دار باشه ولی مهم نیست چون این تصمیم خودمه به خودم بیشتر ربط داره

تصمیم گرفتم ...جدی باشم... از این به بعد ... تصمیم گرفتم کمتر اشتباه کنم...تصمیم گرفتم بیشتر غروب آفتاب هارو  تماشا کنم  ...دارم فکر میکنم چی بنویسم...خوشحالم 

آهنگ الکی _ سیاوش قمیشی

,از اینکه تو خانواده,تو فامیلا منو با روحیه ی شوخ طبعی و شاد  میشناسن حداقل تو ذهنشون یه تصویری از من دارن که دارم میخندم واین  خیلی خوبه  ...همیشه خداروشکر میکنم

بیخیال این حرف ها  ,,فردا شب یلداست,, :) :)

   پیشاپیش یلداتون مبارک

   مرا ببوس_ سنتور- پرویز مشکاتیان

 داریوش_یاور همیشگی     آهنگ خوبیه     حتما گوش کنید!!

خبری نیست جز اینکه پدرم چند روز دیگه میره کربلا

   بهزاد_ شمع شبانه

سنتور رو همون نت های می فا سل لاسی دو   ر گیر کردیم همون آهنگ های قبلی رو تمرین میکنیم با کلی تغییرات من دراوردی

      به نظرم این پست کمی  طنزشد البته کمی...

آهنگ امسال_ عرفان سلیمی

بگو ماهم بخندیم...

اماهرگز نگفتن چرا غصه میخوری... 

بگو ما هم بخوریم ...:(

نمیدونم   محرم رسید فردا تاسوعاست و پس فردا عاشورا...کمی که فکر میکنم خودم رو دربرابر کسایی که اونموقع شهید شدن حقیر میبینم خیلی حقیر  درحدی که ....بیخیال... شام غریبان محرم رو از همه ی روزاش بیشتر دوست دارم

 فعلا

آهنگی درکار نبود_یعنی نبایدم درکاربود

   آدم دوست داره...

      این اتفاق یه بار واسه من افتاد یادش بخیر 

بعد رفتم  صبحونه رو با مادربزرگ خوردم نون و پنیرو چایی با عسل من که از پنیر متنفرم هیچ موقع دوست نداشتم از بچگی  صبر کردم بارون بند اومد  و راه افتادم  بسمت خونه چهره ام زار میزدکه همین الان از خواب پاشدم آخه ساعت یازده بود و مردم یه طوری نگام میکردن  بیخیال رسیدم خونه و مادرجون چندتا ماموریت بهم محول کرد که تا اونارو انجام دادم نهار شد که منم نهارو بازورو التماس از مامانم خواهش کرده بودم که آش دوغ. درست کنه آخه من عاشقه آش دوغم (خوش بحال آش دوغ هه)بعد نهارو خوردیم 

در کل امروزو دوست داشتم فردا قراره برم پیشه استاد نقاشیم نقاشیایی که کشیدم رو نشونش بدم  احساس میکنم علاقه به نقاشی داره کم میشه درحالی که نقاشیم درمقایسه با نقاشی رفیقام عالیه

دیگه حرفی ندارم

آهنگ ستایش_مرتضی پاشایی

الان دوهفتست ک دارک نقاشی کار میکنم البته خودم تنهایی کلاسی چیزی هم نمیرم میترسم به استعدادم پی ببرن بدزدنم والله

و اینکه   نه ویولون نه گیتار نه سه تار ونه تار در حال حاضر سنتور کار میکنم خیلی صدای با احساسی داره 

یکم گوش کنین عاشقش میشین جدی میگم

قطعه ی سنگ صبور(سنتور)رو از سایت آپارات دانلود کنین عاشقش میشین

فعلا بای

چند روزی بود که از نوشتن روزنوشت دست کشیده بودم  ولی باز میخوام بنویسم نه عین قبل چون دیگه زیاد حوصله ندارم خب پس فردا  مصاحبه ی استخدامی تربیت معلم دارم انشالله که قبول میشیم  یعنی شماهم باید برام دعا کنین که قبول بشم  امسال شانس در خونمون زده نامردیه که درو روش باز نکنیم

تابستون هم کم کم داره تموم میشه   هنوز معلوم نیست دانشگاه میریم یانه

فعلا پتانسیل نوشتن ندارم بقیه ی مطالب رو بعد مصاحبه مینویسم

خلاصه بعد گذروندن این مرحله تونستم به مرحله ی بعد یعنی امتحان تو شهر ی نائل بشم  که اونم به خیر گزشت

آخرهای ماه رمضون دیگه دارم کم میارم نمیدونم چرا، یه اتفاق هایی افتاد که نباید میوفتاد هی بیخیال بابای  کامی چه خبر ؟؟؟ راستی این کتابی که گفتی در مورد چیه؟در مورد اینکه گفتی رابطم با کتاب خوندن چطوره  خواستم بگم که تا چند سال پیش خیلی کتاب میخوندم ولی الان نه فکر نکنم حوصلشو داشته باشم الان بیشتر سعی میکنم فقط خودم با گوشی ،کامپیوتر و فیلم وچیزای دیگه تا این وقت بگذره همیشه تابستونو دوس داشتم ولی فکر نمیکردم روزاش اینقدر برام یکنواخت باشه به هرحال سعی میکنم این کتابی که گفتی رو بخونم یه تصمیمی گرفتم میخوام ببینم نظرت چیه تصمیم دارم از این به بعد مطالب شاد تو وبم بذارم دیگه خسته شدم

همین

دارم فکر میکنم از چی بنویسم تازگیا خیلی تنبل شدم آهان دو روز دیگه امتحان تو شهری دارم که  بازم طبق معمول باید یه وقتمو بذارم رو آیین نامه و بعد برم کتاب سی سال کنکورشو که خریدم کار کنم تا بیشتر مسلط شم بعد هنگامی هم که میخوام بخوابم یه بار تو دهنم مرور کنم عین دوره ی دبیرستان هه 

و دیگر هیچ

امروز رفتم پیش مشاور  یه خورده به خودم امیدوار شدم  به هر حال بهش گفتم یا تربیت معلم یا یه رشته ی خوب

آخه معلم بودن رو هم دوست دارم نمیدونم چرا 

نمیدونم چرا هیچی از این مغزم ترشح نمیکنه که یه چیزی بنویسم  راستی به نظرتون معلم بودن خوبه؟؟؟آخه کارش هم تضمینیه و به محض اینکه دانشگاه تموم شه راست میری سر کار

امروز یکی از رفیقام میگفت به هیچ وجه واسه سال بعد نمون میگفت باید ارادت خیلی خیلی قوی باشی کع بتونی دوام بیاری 

بابای کامی یه رمزی بگو تا بذارم پای این مظلب تا فقظ تو بخونی

به نظرتون این کار بهتر نیست؟؟؟

دل نوشت:

حالم بدجور گرفته  نمیدونم چم شده  اصلا بیخیال امشب حال نوشتن ندارم  

+ببخشید که این پستم اینطور شد

حالا مونده  قبول بشم یا نه

به هر حال خدارو شکر

همین الان از کلاس آموزش رانندگی اومدم   امروز روز جالبی بود چون  داخل ماشین آفای یوسفی مربیمو میگم اصلا از رانندگی حرف نزد  وقتی گوشیمو تو دستم دید گفت آقای قیطاسی گوشیت جدیده من که خداای گوشی  هستم که کم مونده بود تصادف کنم تا حالا ندیدیه بودمش دوربینش چنده؟صداش خوبه؟منم  بجای اینکه خیابون رو نگا کنم همینجور داشتم نگاش میکردم گفتم بله همه چیش خوبه دوربینش که عالیه من نمیدونم اومده بودم آموزش رانندگی یا اومده بودم درباره ی قسمت های مختلف این گوشی باهاش بحث و گفتگو کنم تا این آقا به یه نتیجه ای برسه خلاصه  تو یه ساعت رانندگی تقریبا 55 دقیقه رو براش دریاره ی گوشی توضیح دادم اون پنج دقیقه هم صرف روشنو خاموش کردن ماشین شد تازه فلششم داد براش آهنگ بریزم حالا شما فکر میکنین آقای یوسفی چند سالشه؟؟؟شصت سالشه ولی من وقتی تو ماشین نشسته بودم احساس میکردم کنار یه جوان  بیست بیست و پنج ساله نشستم واقعا من این روحیشو تحسین میکنم کاش وقتی منم بزرگ شدم روحیه ام همون روحیه بچگی باشه البته خداکنه تا اون موقع زنده باشیم 

+ بابای کامی:خیلی ازتون ممنونم چون با هر نظری که تو وبم میذارید یه راهنمایی نشونم میدید  نمیدونم دلم میخواد بدونم  اسمتون چیه ؟ بی انصاف نباشین الان چند وقته باهم رفیقیم نباید بدونم؟

+راستی واسه دکترا کنکور دادین یا اینکه میخواین کنکور بدین نمیدونم ولی ببینید اگه فایده داره برین دنبالش به نظر من  اگه براش کار باشه باهمین فوق لیسانس هم کار هست  فقط باید دنبالش بود 

+راسی اینم میخواستم بدونم که  بابای کامی این کامی پشوند چیه ؟ پسوند اسمه؟پسوند صفته ؟این خیلی ذهنمو یه خودش مشغول کرده لطفا ذهنم رو از این ابهام در بیارید

+یه عکس هم تو مطالب مرداد90 دارم خواستی اونم بیین

همیشه برام شروع کردن نوشتن هر نوشته ای سخت بوده آدم سر در گم میشه و نمیدونه از چی بنویسه البته این وقتی پیش میاد که موضوعی نباشه نیم ساعت مونده اذان و منم اومدم پای نت که وقت زود بگذره یه جورایی میخوام سر خودم شیره بمالم که آره ،امروز خیلی سختی کشیدم آخه از صبح تا ساعت یک خونه نبودم  و دارم از تشنگی هلاک میشم هر دفعه هم اومدم روزه ام رو بشکنم  بخودم گفتم دینو ایمونت کجا رفته پسر ازتو بعیده اینکارا ... این شد که نتونستم به نفس لوامه ی خودم که از سال دوم دبیرستان درس دهم دینو زندگی بود که میگفت عقل را دو نداست  امرکننده به بدی ها .امر کننده به خوبی ها اصلا بی خیال ،امروز ساعت شیش قرار بود برم ماشین برونم به قول بچگیامون ماشین قان قان کنم ولی یه مشکلی واسه مربیمون آقای یوسفی پیش اومد بنده ی خدا زنگ زد عذر خواهی کرد ماهم که از اسممون معلومه (جواد:بخشنده)بخشیدیمش گفتی اشکالی نداره پدر من

ودیگر هیچ

البته با دوتا غلط

خودمونو با این روزنوشتن ها مشغول کردیم بلکه این ماه رمضون زود بگذره و ما هم از این فلاکت راحت شیم البته این فلاکت با فلاکت بودن های دیگه زمین تا آسمون فرق داره من عاشق این فلاکتم حتما الان میگن این چرا با تناقض داره حرف میزنه نمیدونم شاید،اگه این بعدازظهرهارو نخوابم دیونه میشم که فردا بعدازظهر این تناسب خواب از بین میره و من مجبورم بازم دیونه بشم آخه فردا راس ساعت چهارونیم بعدازظهر در آموزشگاه رانندگی آزمایش با یک سری از بچه ها امتحان نه ببخشید آخه بهمون گفتن امتحان که با تست خیلی فرق داره معنیش که یکیه ولی نمیدونم چه فرقی که اینا براش از یه واژه استفاده میکنن