آدم وقتی این حق خوری ها رو میبینه نا امید و دو دل میشه که ادامه بدم یا نه!!! وقتی خود داور که خودش یه عمر تو محیط موسیقی بوده ارزشت رو نمیفهمه و باز میره پسر یکی از روسای یکی از این ادارات رو انتخاب میکنه  که هیچی بارش نیست... دلم از اینجور آدم ها خیلی پره . خیلی وقت ها که با خودم  به اشخاصی که تو موسیقی به موفقیت رسیدند فکر میکنم به این نتیجه میرسم که سختی های بیش از حدی کشیدن تا به این مرحله ی پیشرفت رسیدند. اینجا تو همدان  شهر به این کوچیکی خیلی سخته دیده شی چه برسه به تهران... تو جشنواره ای که  یک هفته پیش برگزار شد بجز آقا زاده ی مسئولان  از چهار نفر برگزیده فقط یکیشون صلاحیت داشت که اون رو هم آخرین نفر انتخاب کردن....بازم فکر میکنم ادامه بدم یا نه...
واقعا برام سواله بعضی وقت ها داور ها یکی رو انقدری نمیدونن که اول شه و بخاطر همین جاش رو خالی میذارن واعلام نمیکنن از طرف دیگه آقا زاده ی ایشون رو انتخاب میکنن...
خدایا یعنی تو جشنواره های بعدی همیشه یکی از سه نفره.....
+ نوشته شده در چهارشنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۲ساعت ۱۰:۵۶ ب.ظ توسط محمد جواد |